Nachtegaallaan 6,
5731 XR Mierlo, tel.(0492) 66 54 00 E-mail: info@tangotarro.nl




De Argentijnse Tango
De geschiedenis

De tango ontwikkelde zich in ArgentiniŰ op het einde van de 19░ eeuw in de volksbuurten van Buenos Aires. Deze havenstad was een mengkroes van rassen en nationaliteiten. Zo had elk hun eigen invloed op het ontwikkelen van deze sensuele dans: de zwarte slaven uit Afrika hadden de Candombe. De Spaanse kolonisten hadden de flamenco (trotse houding) maar er waren ook Italianen, Duitsers, Nederlanders en de oorspronkelijke Indiaanse bevolking. Tango als een unieke vorm van integratie.

Heel wat teksten gaan over het verdriet en de heimwee van de migranten. De Afrikaanse slaven hadden al eerder een dansritueel bij begrafenissen waarbij de vrouwen subtiele signalen in de rug kregen van de man die zij zo goed mogelijk moesten opvolgen. Dit ritueel ligt zeer dicht bij hoe de tango zich verder ontwikkelde.

De prostitutie heeft onmiskenbaar invloed op de tango. Zij ving het tekort aan vrouwen op. Tijdens het wachten hitsten de mannen elkaar op terwijl ze de tango dansten met eindeloze variaties. De tango was toen niet steeds zo sensueel, er werden onder de mannen wel eens messen getrokken.


De muziek

Het belangrijkste instrument in de tango nu, is ongetwijfeld de bandoneon (van Duitse oorsprong). Dit was eerst bedoeld als een soort draagbaar orgel om religieuze gezangen te begeleiden tijdens de lange overtochten van Europa naar Amerika. De eerste tango-instrumenten waren enkel een viool en een gitaar wat de muziek toegankelijk maakte voor iedereen.

Carlos Gardel maakte de tango als zanger en akteur mogelijk nog populairder. Verder kan je het niet over tango hebben zonder het belang te vermelden van muzikanten en componisten als Annibal Troilo en Osvaldo Pugliese met hun Orquesta Tipica. Astor Piazzolla ontwikkelde de Tango Nuevo en doorbrak daarmee de traditionele vorm van de muziek. Hij liet meer ruimte voor improvisatie en bracht vele tempowisselingen, enigzinds vergelijkbaar met jazz.


De dans

De tango als dans is zelfzeker en tegelijk ingehouden, met tempowisselingen, hij is emotioneel, uitdagend, met een scherp benenspel (een verleidingsdans met de benen in dialoog), sereen, ingetogen, beheerst, teder. Het is een weergave van de emoties en verlangens. Sommigen noemen de tango de vertikale expressie van het horizontale verlangen.

In Parijs werd de tango herboren. De publieke dames die heen en weer pendelden tussen Parijs en Buenos Aires introduceerden de tango in Europa. De tango was echter zo schandaalverwekkend dat de paus er zich mee moeide en de tango verbood in 1923.

In 1921 gaven de Engelsen de tango een plaats tussen de stijldansen maar deze tango groeide nagenoeg totaal weg van de oorspronkelijke. Ook in een Hollywoodversie bracht Rudolf Valentino de tango bij het grote publiek.

Rond een basisfiguur wordt er ge´mproviseerd door de man die de leiding neemt. De vrouw volgt en vult de figuren op haar eigen wijze in. Dus steeds verassend en nooit saai. De lichamen plooien naar elkaar toe in een innige, langdurige omhelzing. Maak je een fout, dan ga je gewoon door. Elke tangodanser heeft zijn of haar eigen opvatting over deze bijzondere dans en hebben elk een individueel passenrepertoire. Zo blijft de tango constant in ontwikkeling en vernieuwing.